۱. موارد مصرف تأیید شده
این موارد، کاربردهای اصلی و تأیید شده فاموتیدین هستند که برای مدیریت شرایط مرتبط با افزایش اسید معده استفاده می‌شوند و شامل دوزها و رژیم‌های درمانی مشخصی هستند:

زخم‌های دوازدهه:

• کاربرد بالینی: برای درمان زخم‌های فعال دوازدهه و همچنین برای نگهداری و جلوگیری از عود زخم پس از درمان اولیه.

• توضیحات کاربردی: درمان زخم فعال معمولاً با دوزهای بالاتر (مثلاً ۴۰ میلی‌گرم در هنگام خواب) انجام می‌شود، در حالی که درمان نگهدارنده از دوزهای پایین‌تر (مثلاً ۲۰ میلی‌گرم در هنگام خواب) برای جلوگیری از بازگشت زخم در بیمارانی که عوامل خطر دارند، استفاده می‌کند.

زخم‌های معده:

• کاربرد بالینی: برای درمان زخم‌های فعال خوش‌خیم معده.

• توضیحات کاربردی: مشابه زخم دوازدهه، درمان بر تسکین علائم و بهبود پوشش مخاطی متمرکز است. در بیمارانی که فاکتورهای خطر پایداری مانند استفاده طولانی‌مدت از داروهای ضد التهاب غیراستروئیدی دارند، درمان با فاموتیدین می‌تواند برای حفاظت و التیام زخم مفید باشد.

بیماری رفلاکس معده به مری:

• کاربرد بالینی: برای درمان سوزش سر دل مکرر، برگشت اسید و سایر علائم GERD از جمله ازوفاژیت فرسایشی (التهاب و آسیب مری ناشی از اسید).

• توضیحات کاربردی: فاموتیدین یک انتخاب مؤثر برای GERD خفیف تا متوسط است. ممکن است در دوزهای دو بار در روز برای مهار اسید در بیماران با علائم پایدار یا ازوفاژیت درجه پایین استفاده شود. در GERD شدید، مهارکننده‌های پمپ پروتون (PPIs) اغلب ارجح هستند، اما فاموتیدین ممکن است برای درمان علائم بروز یافته یا به عنوان درمان تکمیلی استفاده شود.

شرایط ترشح بیش از حد اسید پاتولوژیک:

• کاربرد بالینی: برای مدیریت بیماری‌هایی مانند سندرم زولینگر-الیسون، ماستوسیتوز سیستمی و آدنومای غدد درون‌ریز متعدد که با تولید بیش از حد اسید معده مشخص می‌شوند.

• توضیحات کاربردی: در این سندرم‌ها، دوزهای بسیار بالایی از فاموتیدین ممکن است مورد نیاز باشد تا ترشح اسید را به سطح قابل‌قبول کاهش دهد و عوارض ناشی از اسید، مانند زخم‌ها را کنترل کند.

۲. موارد مصرف خارج از برچسب
این موارد، کاربردهایی هستند که توسط سازمان غذا و دارو (FDA) به طور رسمی تأیید نشده‌اند، اما شواهد بالینی و اجماع متخصصان در محافل بین‌المللی از استفاده از آن‌ها پشتیبانی می‌کند:

پیشگیری از زخم‌های استرس در بیماران بدحال:

• کاربرد بالینی: کاهش خطر خونریزی دستگاه گوارش فوقانی به دلیل زخم‌های استرس در بیمارانی که در بخش مراقبت‌های ویژه ( ICU ) بستری هستند و فاکتورهای خطر متعددی برای خونریزی دارند (مانند ونتیلاسیون مکانیکی، انعقاد خون ضعیف، یا سابقه زخم).

• توضیحات کاربردی: استفاده از فاموتیدین تزریقی (وریدی) یا خوراکی برای این منظور در بیمارستان‌ها رایج است، زیرا از PPIs ، فاموتیدین هزینه کمتری دارد و پروفایل عوارض جانبی مطلوبی دارد. با این حال، باید در نظر داشت که در بیماران با بالاترین خطر، PPIs ممکن است همچنان ارجح باشند.

پیشگیری از آسپیراسیون ریوی در هنگام جراحی:

• کاربرد بالینی: کاهش حجم و اسیدیته محتویات معده پیش از القاء بیهوشی عمومی، به ویژه در بیماران با خطر بالای آسپیراسیون (مانند زنان باردار یا بیماران با انسداد روده).

• توضیحات کاربردی: تجویز فاموتیدین پیش از عمل می‌تواند احتمال آسیب ریوی در صورت آسپیراسیون محتویات معده را کاهش دهد. با این حال، داروهای دیگری نیز برای این منظور استفاده می‌شوند.

واکنش‌های ازدیاد حساسیتی حاد یا آنافیلاکسی (به عنوان درمان کمکی):

• کاربرد بالینی: در ترکیب با آنتی‌هیستامین‌های H_1 (مانند دیفن‌هیدرامین) و اپی‌نفرین به عنوان بخشی از پروتکل درمانی برای واکنش‌های شدید آلرژیک و آنافیلاکسی.

• توضیحات کاربردی: فعال‌سازی گیرنده‌های H_2 به طور مستقیم در علائم آنافیلاکسی نقش ندارد، اما مهار این گیرنده‌ها می‌تواند به کاهش برخی از علائم ثانویه (مانند گشادی عروق و کاهش فشار خون) و عوارض جانبی سیستمیک هیستامین کمک کند. این دارو به تنهایی در آنافیلاکسی کافی نیست و همواره باید همراه با درمان‌های استاندارد استفاده شود.

سندرم سوءهاضمه غیرزخمی یا سوءهاضمه عملکردی:

• کاربرد بالینی: برای تسکین علائم سوءهاضمه که علت واضحی (مانند زخم یا GERD شدید) ندارند.

• توضیحات کاربردی: در این بیماران، فاموتیدین می‌تواند به صورت در صورت لزوم (prn) برای تسکین علائم سوزش سر دل یا درد بالای شکم استفاده شود. این کاربرد به ویژه در مواردی که علائم بیمار عمدتاً مرتبط با اسید هستند، مفید است.